Monthly Archives januari 2017

Goed bezig

Januari is al bijna aan het eind van zijn latijn en het valt me tegen dat het bloggen er toch weer bij in lijkt te schieten. Jammer, want er gebeurt hier in Casa Breien best veel en niet alleen op breigebied.

Het lezen heeft na de aanmelding bij Hebban weer een vlucht gekregen en ik ben bezig in mijn derde boek van dit jaar. Het tweede boek was ‘Weg naar huis’ van Yaa Gyasi, dat ik gewonnen had via de Leesclub van Bol.com. Het was een heel aangrijpend boek, met eigenlijk maar één minpuntje. De schrijfster wilde teveel geschiedenis vertellen, waardoor de personages onderbelicht bleven.

Hieronder vertelt de schrijfster over het ontstaan van haar boek.

en hier is mijn recensie:

Titel: Weg naar huis

Auteur: Yaa Gyasi

Uitgever: De bezige bij

Eerste druk: 2017

Oorspronkelijke titel: Homegoing. (2016)

Vertaling: Nicolette Hoekmeijer

Ik las de paperbackversie, als onderdeel van de BOL leesclub

Waar gaat het over:

Het boek vertelt de geschiedenis van de nazaten van Maame, zij heeft twee dochters van verschillende mannen. De dochters weten niets van elkaars bestaan en ieder van de dochters is het begin van een familiegeschiedenis. Effia en Esi leiden een leven zo verschillend, dat het niet anders kan zijn dat hun nageslacht ook anders leeft.

We maken steeds kennis met een nieuw (klein)kind, maar we krijgen slechts een blik op een fragment van die persoon.

Op deze manier lezen we de familieverhalen die beginnen rond 1775, ten tijde van de slavenhandel.

Zus Effia wordt gedwongen te trouwen met de Engelse slavenhandelaar James en leeft tamelijk welvarend, maar ten koste van de wetenschap van wat er rondom haar allemaal gebeurt.

De andere zus, Esi, wordt gevangen genomen door een naburige stam er verkocht aan de Engelsen en komt als slaaf in Amerika terecht.

We volgen aan de hand van de verhalen van hun kinderen en kleinkinderen de geschiedenis van Ghana, Amerika en de daaruit voortvloeiende problematiek.

Wat vond ik ervan?

Ik was gegrepen door de eerste twee verhalen en hoopte dat ik meer te weten zou komen over de beide zussen, want hoe kun je leven als (zwarte) vrouw van een slavenhandelaar? Of hoe overleef je de vreselijke boottocht naar Amerika. Maar ik kreeg slechts een fragment van hun levens en vervolgens kwam er een nieuw personage, waar ik te weinig over te weten kwam.

Dat heb ik als erg jammer ervaren, want sommige personages verdienden echt veel meer aandacht. Zoals de zoon van Effia, Quey, die door zijn vader naar Engeland werd gestuurd voor zijn opleiding. Aan de andere kant van de stamboom had je nog H, die als gevangene moest werken in de mijnen en zijn dochter Willie had volgens mij ook wel meer te vertellen dan nu in het boek terecht is gekomen.

Mijn ervaringen lijken misschien negatief, maar dat is niet helemaal waar. Ik vond het een heel goed debuut. De vertaling was ook prima, ik heb me nergens geërgerd aan kromme zinnen of anglicismen. Bovendien is het onderwerp, nog steeds, heel aangrijpend en vooral onbegrijpelijk.

De voorkant van het boek is erg goed getroffen en trekt volgens mij de lezers wel aan.

Ik heb het boek gelezen als onderdeel van de Leesclub van BOL.com en ik vond het erg fijn om hieraan mee te doen. De vragen die we als lezers van Jacandra kregen waren verrassend en uitdagend. Fijn om weer eens op die manier met een boek bezig te zijn.

Van mij krijgt het boek toch vier sterren, vooral omdat me nieuwsgierig maakte naar meer.

Voor mijn bedrijf Dichterbijtaal ben ik ook druk bezig. Afgelopen zaterdag had ik de eerste van drie cursusdagen van Teken je gesprek. Voor mij heel mooi om kinderen en binnenkort ook volwassenen te kunnen helpen bijvoorbeeld bij pesten of faalangst.

En natuurlijk ben ik aan het schrijven, het vierde deel van Mert en Ellen begint steeds meer vorm te krijgen, maar eerst geniet ik nu nog maar van leuke reacties die ik op de andere boeken krijg.

Heb jij al eens een boek van mij gelezen? Hoe vond je het?

Gelukkig, nieuwjaar.

Oud-en-nieuw geeft mij altijd een beetje onbestemd gevoel, er verandert niet veel en toch een heleboel. Goede voornemens schijnen in januari veel moeilijker in te voeren zijn, dan bijvoorbeeld in de zomer en ik probeer eigenlijk iedere dag met een to-do-lijstje te beginnen.

Met zo’n dagelijks lijstje was ik al een tijdje bezig, maar ik kwam er eind 2016 achter dat ik niet de enige ben die dat doet. De officiële naam hiervoor is ‘Bulletjournaling‘.

Voor 2017 heb ik wel een aantal doelen, die ik graag zou willen bereiken. Zoals ik in mijn vorige blogpost al aangaf, wil ik dit jaar 25 boeken lezen. Natuurlijk wil ik over die boeken ook iets schrijven en dat zal ik hier en op Hebban doen. Op Hebban is er ook een ‘landenlijst’ om op af te vinken over welke landen je iets hebt gelezen en dat is heel inspirerend, dat zal ik ook zeker doen.

Verder ga ik op breigebied aan de slag met allerlei WIPs (Works In Progress), zo is er de sokkenrestjesdeken voor Chris, volgens mij heb ik nu voldoende restjes om die eindelijk af te kunnen maken, maar ik heb ook nog twee prachtige vesten voor mij op de naalden staan. Ook wil ik dit jaar meer garen uit mijn voorraad op breien en minder kopen, dat zal nog niet mee vallen. Ik denk dat ik wel afkickverschijnselen zal krijgen, want niets is zo leuk als een nieuw bolletje.

Natuurlijk ga ik ook schrijven, Mert en Ellen beleven weer een avontuur, maar er is ook een ander project waar ik heel blij van word.

Maar om het nieuwe jaar goed te beginnen, kan ik melden dat ik mijn eerste boek al uit heb. Salam Europa! van Kader Abdolah was een geweldig begin van mijn lijstje voor 2017. Hieronder vind je mijn recensie:

9200000056845736_003

Titel: Salam Europa!

Auteur: Kader Abdolah

Uitgever: Prometheus

Eerste druk: 2016

Ik las de gesigneerde hardcover versie, een genummerd exemplaar: 001002.

Waar gaat het over:

Het gaat over het verslag van de Sjah van Perzië, die aan het eind van de negentiende eeuw een rondreis maakt door Europa. Hij was nieuwsgierig naar landen en de gebruiken in dit werelddeel en wilde zien welke nieuwigheden hij in zijn land kon introduceren. Hij maakt kennis met gekroonde hoofden, met ministers en ook met nieuwe industriële ontwikkelingen. Allerlei historische namen komen voorbij en de Sjah heeft moeite om alles in zich op te nemen.

De Sjah is niet de enige die deze reis onderneemt, hij heeft een hele karavaan in zijn kielzog. Deze karavaan wordt steeds groter door de wagens met geschenken die hij onderweg koopt voor zijn familie thuis en voor zijn harem, maar ook met de geschenken die hij ontvangt van de verschillende staatshoofden. Op een gegeven ogenblik gaat hij zich ook schamen voor deze stoet van pracht en praal.

Gaandeweg lezen we hoe hij omgaat met zijn tegenstanders, zes prinsessen en een imam worden in Rusland op niet mis te verstane manier teruggestuurd naar Perzië en het lot van de kapper van de Sjah wordt in Amsterdam bezegeld.

Maar dit is niet het enige verhaal in het boek. Kader Abdolah introduceert ook de ‘schrijver’ van dit boek: Sjeed Djamal, een docent oriëntalistiek aan de Universiteit van Amsterdam, die met zijn studente Iris onderzoek doet naar het oorspronkelijke reisverhaal van de Sjah, waardoor het verhaal een dubbele lading krijgt, want waar de Sjah een blik krijgt op het naderende onheil in Europa, De Sjah ziet bijvoorbeeld een machtige Russische ijsbreker en hij bezoekt een Engelse kanonnenfabriek, zaken die hem enorm verontrusten.

In het tweede verhaal krijgen Sjeed en Iris aan den lijve ervaringen met het terrorisme en de hedendaagse vluchtelingenpolitiek.

Een derde, niet minder belangrijk verhaal, is het reisverhaal van Banoe, een van de vele vrouwen van de Sjah. Met een list zorgde ze ervoor dat zij ook met de karavaan naar Europa mee kon en we krijgen op deze manier ook een inzicht in de beginfase van de emancipatie. Banoe is de enige die het opneemt tegen de Sjah, die dan ook bang is voor haar en die dan ook druk bezig is met het zoeken naar ‘oplossingen’ voor het probleem dat Banoe voor hem vormt.

Al deze verhalen worden verteld in de vorm van Hekajats (= mondeling overgedragen leerzaam verhaal) die als oosterse muntjes en snoepjes voor ons worden neergestrooid en die stuk voor stuk leerzaam en onderhoudend zijn.

Sjeed geeft aan dat zijn verhalen de werkelijkheid zoveel mogelijk proberen weer te geven, maar dat ieder gevonden feit even gemakkelijk weerlegd kan worden.

 

Wat vond ik ervan?

Ik heb genoten van deze aaneenschakeling van hekajats. Net als de Sjah verbaas ik mij er regelmatig over dat je na het passeren van een grens echt in een compleet ander land komt. Waar de mensen anders zijn en waar de inrichting van het land anders is, terwijl je eigenlijk geen zee, rivier of bergpas over gaat. De geschiedenis van Europa en Perzië (het huidige Iran) worden met een scalpeermesje blootgelegd. De bommen en oorlogsschepen werden in rap tempo vervaardigd, ruim voordat er sprake was van enige onenigheid tussen de landen van Europa.

Kader Abdolah heeft met Salam Europa! weer een prachtig boek afgeleverd, dat tot nadenken stemt, want wat zijn grenzen, wie legt ze en wie overschrijdt ze?

Natuurlijk heb ik nu niet alles besproken, want mijn verwondering en verbazing over Sjahs en harems blijft bestaan, net zoals mijn verbazing over al die huwelijken tussen de families in Europa. Het werd tijd voor een nieuwe tijd, net zoals het nu ook tijd is voor een nieuwe tijd.

Karin Bogaarts-Ros