Goed bezig

Januari is al bijna aan het eind van zijn latijn en het valt me tegen dat het bloggen er toch weer bij in lijkt te schieten. Jammer, want er gebeurt hier in Casa Breien best veel en niet alleen op breigebied.

Het lezen heeft na de aanmelding bij Hebban weer een vlucht gekregen en ik ben bezig in mijn derde boek van dit jaar. Het tweede boek was ‘Weg naar huis’ van Yaa Gyasi, dat ik gewonnen had via de Leesclub van Bol.com. Het was een heel aangrijpend boek, met eigenlijk maar één minpuntje. De schrijfster wilde teveel geschiedenis vertellen, waardoor de personages onderbelicht bleven.

Hieronder vertelt de schrijfster over het ontstaan van haar boek.

en hier is mijn recensie:

Titel: Weg naar huis

Auteur: Yaa Gyasi

Uitgever: De bezige bij

Eerste druk: 2017

Oorspronkelijke titel: Homegoing. (2016)

Vertaling: Nicolette Hoekmeijer

Ik las de paperbackversie, als onderdeel van de BOL leesclub

Waar gaat het over:

Het boek vertelt de geschiedenis van de nazaten van Maame, zij heeft twee dochters van verschillende mannen. De dochters weten niets van elkaars bestaan en ieder van de dochters is het begin van een familiegeschiedenis. Effia en Esi leiden een leven zo verschillend, dat het niet anders kan zijn dat hun nageslacht ook anders leeft.

We maken steeds kennis met een nieuw (klein)kind, maar we krijgen slechts een blik op een fragment van die persoon.

Op deze manier lezen we de familieverhalen die beginnen rond 1775, ten tijde van de slavenhandel.

Zus Effia wordt gedwongen te trouwen met de Engelse slavenhandelaar James en leeft tamelijk welvarend, maar ten koste van de wetenschap van wat er rondom haar allemaal gebeurt.

De andere zus, Esi, wordt gevangen genomen door een naburige stam er verkocht aan de Engelsen en komt als slaaf in Amerika terecht.

We volgen aan de hand van de verhalen van hun kinderen en kleinkinderen de geschiedenis van Ghana, Amerika en de daaruit voortvloeiende problematiek.

Wat vond ik ervan?

Ik was gegrepen door de eerste twee verhalen en hoopte dat ik meer te weten zou komen over de beide zussen, want hoe kun je leven als (zwarte) vrouw van een slavenhandelaar? Of hoe overleef je de vreselijke boottocht naar Amerika. Maar ik kreeg slechts een fragment van hun levens en vervolgens kwam er een nieuw personage, waar ik te weinig over te weten kwam.

Dat heb ik als erg jammer ervaren, want sommige personages verdienden echt veel meer aandacht. Zoals de zoon van Effia, Quey, die door zijn vader naar Engeland werd gestuurd voor zijn opleiding. Aan de andere kant van de stamboom had je nog H, die als gevangene moest werken in de mijnen en zijn dochter Willie had volgens mij ook wel meer te vertellen dan nu in het boek terecht is gekomen.

Mijn ervaringen lijken misschien negatief, maar dat is niet helemaal waar. Ik vond het een heel goed debuut. De vertaling was ook prima, ik heb me nergens geërgerd aan kromme zinnen of anglicismen. Bovendien is het onderwerp, nog steeds, heel aangrijpend en vooral onbegrijpelijk.

De voorkant van het boek is erg goed getroffen en trekt volgens mij de lezers wel aan.

Ik heb het boek gelezen als onderdeel van de Leesclub van BOL.com en ik vond het erg fijn om hieraan mee te doen. De vragen die we als lezers van Jacandra kregen waren verrassend en uitdagend. Fijn om weer eens op die manier met een boek bezig te zijn.

Van mij krijgt het boek toch vier sterren, vooral omdat me nieuwsgierig maakte naar meer.

Voor mijn bedrijf Dichterbijtaal ben ik ook druk bezig. Afgelopen zaterdag had ik de eerste van drie cursusdagen van Teken je gesprek. Voor mij heel mooi om kinderen en binnenkort ook volwassenen te kunnen helpen bijvoorbeeld bij pesten of faalangst.

En natuurlijk ben ik aan het schrijven, het vierde deel van Mert en Ellen begint steeds meer vorm te krijgen, maar eerst geniet ik nu nog maar van leuke reacties die ik op de andere boeken krijg.

Heb jij al eens een boek van mij gelezen? Hoe vond je het?

Gelukkig, nieuwjaar.

Oud-en-nieuw geeft mij altijd een beetje onbestemd gevoel, er verandert niet veel en toch een heleboel. Goede voornemens schijnen in januari veel moeilijker in te voeren zijn, dan bijvoorbeeld in de zomer en ik probeer eigenlijk iedere dag met een to-do-lijstje te beginnen.

Met zo’n dagelijks lijstje was ik al een tijdje bezig, maar ik kwam er eind 2016 achter dat ik niet de enige ben die dat doet. De officiële naam hiervoor is ‘Bulletjournaling‘.

Voor 2017 heb ik wel een aantal doelen, die ik graag zou willen bereiken. Zoals ik in mijn vorige blogpost al aangaf, wil ik dit jaar 25 boeken lezen. Natuurlijk wil ik over die boeken ook iets schrijven en dat zal ik hier en op Hebban doen. Op Hebban is er ook een ‘landenlijst’ om op af te vinken over welke landen je iets hebt gelezen en dat is heel inspirerend, dat zal ik ook zeker doen.

Verder ga ik op breigebied aan de slag met allerlei WIPs (Works In Progress), zo is er de sokkenrestjesdeken voor Chris, volgens mij heb ik nu voldoende restjes om die eindelijk af te kunnen maken, maar ik heb ook nog twee prachtige vesten voor mij op de naalden staan. Ook wil ik dit jaar meer garen uit mijn voorraad op breien en minder kopen, dat zal nog niet mee vallen. Ik denk dat ik wel afkickverschijnselen zal krijgen, want niets is zo leuk als een nieuw bolletje.

Natuurlijk ga ik ook schrijven, Mert en Ellen beleven weer een avontuur, maar er is ook een ander project waar ik heel blij van word.

Maar om het nieuwe jaar goed te beginnen, kan ik melden dat ik mijn eerste boek al uit heb. Salam Europa! van Kader Abdolah was een geweldig begin van mijn lijstje voor 2017. Hieronder vind je mijn recensie:

9200000056845736_003

Titel: Salam Europa!

Auteur: Kader Abdolah

Uitgever: Prometheus

Eerste druk: 2016

Ik las de gesigneerde hardcover versie, een genummerd exemplaar: 001002.

Waar gaat het over:

Het gaat over het verslag van de Sjah van Perzië, die aan het eind van de negentiende eeuw een rondreis maakt door Europa. Hij was nieuwsgierig naar landen en de gebruiken in dit werelddeel en wilde zien welke nieuwigheden hij in zijn land kon introduceren. Hij maakt kennis met gekroonde hoofden, met ministers en ook met nieuwe industriële ontwikkelingen. Allerlei historische namen komen voorbij en de Sjah heeft moeite om alles in zich op te nemen.

De Sjah is niet de enige die deze reis onderneemt, hij heeft een hele karavaan in zijn kielzog. Deze karavaan wordt steeds groter door de wagens met geschenken die hij onderweg koopt voor zijn familie thuis en voor zijn harem, maar ook met de geschenken die hij ontvangt van de verschillende staatshoofden. Op een gegeven ogenblik gaat hij zich ook schamen voor deze stoet van pracht en praal.

Gaandeweg lezen we hoe hij omgaat met zijn tegenstanders, zes prinsessen en een imam worden in Rusland op niet mis te verstane manier teruggestuurd naar Perzië en het lot van de kapper van de Sjah wordt in Amsterdam bezegeld.

Maar dit is niet het enige verhaal in het boek. Kader Abdolah introduceert ook de ‘schrijver’ van dit boek: Sjeed Djamal, een docent oriëntalistiek aan de Universiteit van Amsterdam, die met zijn studente Iris onderzoek doet naar het oorspronkelijke reisverhaal van de Sjah, waardoor het verhaal een dubbele lading krijgt, want waar de Sjah een blik krijgt op het naderende onheil in Europa, De Sjah ziet bijvoorbeeld een machtige Russische ijsbreker en hij bezoekt een Engelse kanonnenfabriek, zaken die hem enorm verontrusten.

In het tweede verhaal krijgen Sjeed en Iris aan den lijve ervaringen met het terrorisme en de hedendaagse vluchtelingenpolitiek.

Een derde, niet minder belangrijk verhaal, is het reisverhaal van Banoe, een van de vele vrouwen van de Sjah. Met een list zorgde ze ervoor dat zij ook met de karavaan naar Europa mee kon en we krijgen op deze manier ook een inzicht in de beginfase van de emancipatie. Banoe is de enige die het opneemt tegen de Sjah, die dan ook bang is voor haar en die dan ook druk bezig is met het zoeken naar ‘oplossingen’ voor het probleem dat Banoe voor hem vormt.

Al deze verhalen worden verteld in de vorm van Hekajats (= mondeling overgedragen leerzaam verhaal) die als oosterse muntjes en snoepjes voor ons worden neergestrooid en die stuk voor stuk leerzaam en onderhoudend zijn.

Sjeed geeft aan dat zijn verhalen de werkelijkheid zoveel mogelijk proberen weer te geven, maar dat ieder gevonden feit even gemakkelijk weerlegd kan worden.

 

Wat vond ik ervan?

Ik heb genoten van deze aaneenschakeling van hekajats. Net als de Sjah verbaas ik mij er regelmatig over dat je na het passeren van een grens echt in een compleet ander land komt. Waar de mensen anders zijn en waar de inrichting van het land anders is, terwijl je eigenlijk geen zee, rivier of bergpas over gaat. De geschiedenis van Europa en Perzië (het huidige Iran) worden met een scalpeermesje blootgelegd. De bommen en oorlogsschepen werden in rap tempo vervaardigd, ruim voordat er sprake was van enige onenigheid tussen de landen van Europa.

Kader Abdolah heeft met Salam Europa! weer een prachtig boek afgeleverd, dat tot nadenken stemt, want wat zijn grenzen, wie legt ze en wie overschrijdt ze?

Natuurlijk heb ik nu niet alles besproken, want mijn verwondering en verbazing over Sjahs en harems blijft bestaan, net zoals mijn verbazing over al die huwelijken tussen de families in Europa. Het werd tijd voor een nieuwe tijd, net zoals het nu ook tijd is voor een nieuwe tijd.

Karin Bogaarts-Ros

 

 

Goed geregeld?

Het antwoord op de moeilijke vraag van mijn vorige post is: NEE.

Een docent Nederlands (tweedegraads in dit geval) mag in Nederland (Enschede in dit geval) geen Nederlands geven aan ‘anderstaligen’. Anderstaligen is (in dit geval) trouwens een ander woord voor buitenlanders, allochtonen, vluchtelingen, maar dat is even niet aan de orde.

Hier even het bewijs dat ik geen Nederlandse les mag geven:

” _Nee, dit is geen NT2-diploma of -certificering. Deze mevrouw heeft
> de lerarenopleiding Nederlands gedaan. Daarmee mag ze Nederlandse les
> geven aan Nederlandse kinderen op de middelbare school en dan ook nog
> alleen de onderbouw (dat betekent tweedegraads). Ik heb dezelfde
> bevoegdheid als zij voor Duits. _
>
> _Maar ze geeft dus eigenlijk NT1 les en geen NT2 (Nederlands als
> vreemde taal). Dit lijkt me voor het keurmerk niet voldoende, het is
> immers geen NT2-opleiding… (Het is gewoon Nederlands en niet
> Nederlands voor anderstaligen. Je moet als je Nederlands aan
> anderstaligen wilt geven m.i. wel iets weten van vreemdetalenonderwijs
> en dat stuk mist zij nu net…)_ ”
>

Dan  even een paar puntjes die mij opvallen:

  • Een NT2-certificaat/diploma geeft geen lesbevoegdheid.
  • Een assessment voor eventuele certificering kost zo’n € 850,00
  •  Een les bevoegdheid houdt in dat je les mag geven aan jongens, meisjes, mannen, vrouwen, homo’s, hetero’s. moslims, christenen en ongelovigen. Er staat in de bevoegdheid niets over Nederlanders, buitenlanders of anderstaligen. Met mijn bevoegdheid mag ik alleen geen lesgeven in de klassen vier en hogen van havo/vwo, daar heb je een eerstegraads bevoegdheid voor nodig;
  • en deze link http://www.neerlandistiek.nl/2016/11/de-leraar-nederlands-en-zn-spagaat/

Ik heb een heleboel geschrapt in deze post, omdat ik niet boos en bitter over wil komen, want ik geloof echt wel dat dit allemaal met de juiste bedoelingen zal zijn, maar het kind met het badwater weggooien, wil ik toch wel even noemen.

Commentaar is altijd leuk!

yourstyle_karinbogaarts_kl_8951

 

Kennisquiz

Deze quiz bestaat uit slechts een vraag:

Mag een docent Nederlands in Nederland Nederlands geven aan buitenlanders?

Graag in de reactie aangeven ‘ja’  of  ‘nee’, maar als docent Nederlands hou ik natuurlijk van uitgebreide antwoorden met veel argumenten, dus als je denkt: ‘Ik ga eens uitbreid aan de gang.’ Leef je uit, ik ben heel benieuwd.

Natuurlijk krijg je binnenkort het goede antwoord.

yourstyle_karinbogaarts_kl_8951

 

Hebban

Op zoek naar een manier om mijn boeken aan de man/vrouw te brengen, stuitte ik op ‘Hebban’, een boekensite. Na zo’n dag of twee rustig rondkijken, heb ik me aangemeld en wat is het leuk! Wat veel boeken, wat veel informatie en vooral, kunnen er alsjeblieft wat meer uren in een dag? Want hoe hou ik nu nog tijd over om te schrijven, breien, bakken en lezen. Het huishouden heeft nu al vreselijk onder mijn andere activiteiten te lijden.
Maar goed, hier is mijn eerste bijdrage aan ‘Hebban’.
https://www.hebban.nl/main/blogs/lezen-en-schrijven

Daar zit je dan

Een bedrijf opstarten valt nog niet mee. Zelfs niet in deze tijd van sociale media, waarmee je toch heel wat mensen tegelijkertijd kunt bereiken. Het is altijd maar de vraag of de mensen die reageren ook zijn we ze zijn en doen wat ze beloven te doen.

Ik had op Facebook een evenement aangemaakt, een “Brugklasdag”, een leerzame dag voor maximaal zes aanstaande brugklassers waarin zij de nodige handvatten voor het komende jaar aangereikt zouden krijgen. Natuurlijk had ik gehoopt dat de zes plaatsen snel gevuld zouden zijn, maar ja, naamsbekendheid ontbreekt nog.

Uiteindelijk had ik slechts één aanmelding, maar na een aantal keren proefdraaien met lieve kandidaten uit de familie- en vriendenkring, was ik wel toe aan een ‘echte’ cursusdag en omdat de cursist niet reageerde op een PB’tje, besloot ik dat ik gewoon van het goede in de mens uit moest gaan.

Ik regelde de ruimte bij Workspace4U, haalde de sleutels op en ik haalde verantwoorde tussendoortjes bij Ekoplaza. Bovendien zorgde ik voor de nodige werkbladen, een gevuld etui, kortom, ik was er helemaal klaar voor.

Vanmorgen was ik voor negen uur al bij het inspirerende gebouw van de Performance Factory, waar Workspace4U zich bevindt. Ik zorgde voor bewegwijzering, zette de waterglazen alvast klaar en wachtte.

Uiteindelijk heb ik de boel om 10.10 uur maar weer ingepakt, want veertig minuten te laat zijn, daar trap ik zelfs niet in.

Dat lijkt misschien zielig en sneu voor mij, maar ik ben toch blij met deze dag, want ik heb veel geleerd. Ik heb geleerd dat ik echt helemaal klaar ben voor deze stap. Ik heb zin om te beginnen. Ik vind de Performace Factory een inspirerende en uitdagende omgeving om te kunnen werken en ik hoop binnenkort daar met een groep leerlingen aan de slag te kunnen!

IMG_4119

Niet alleen breien

Op dit moment ben ik druk bezig met heel veel nieuwe projecten in mijn leven, want een fikse verandering was wel nodig.  Dat betekent ook dat ik veel onafgewerkte ‘dingetjes’  aan het afmaken ben, zoals het IJslandse vest voor René, waar de wol al een hele tijd voor in huis ligt.

Maar ook op het gezonde vlak heb ik weer een start gemaakt. We gaan in Krems met zijn vieren deelnemen aan het Marathongebeuren. Ik ben daarom weer flink aan het wandelen en ik moet zeggen dat het erg goed gaat. Tien kilometer gaat probleemloos, dus deze week voer ik de kilometers wat meer op richting de vijftien en daarna de twintig, zodat in september die halve marathon nordicwalking een gezellig uitje wordt.

Dat gezonde vlak heeft natuurlijk ook consequenties voor het eetpatroon. Ik heb me zo’n vijf jaar geleden voorgenomen nooit meer een dieet te volgen, maar ik ben toch overstag gegaan voor het groene dieet. Ik ben benieuwd hoe me dat gaat bevallen, de recepten zien er allemaal smaakvol uit en er zitten gelukkig veel tips bij voor mensen die, net als ik, allergisch zijn voor van alles en nog wat.

Niet onbelangrijk is ook, dat ik eindelijk boek drie ‘Instortingsgevaar’ heb uitgebracht. Met als grote aanjager buurvrouw (en oud-docente Nederlands) Manja, die met zachte hand tips en adviezen geeft en me wijst op onregelmatigheden en gewoon stomme fouten. Samen met haar is deel een “Novemberblues” helemaal gereviseerd en deel drie heeft meerdere herlees-, herplot- en herschrijftsessies achter de rug. Beide boeken zijn nu verkrijgbaar bij BOL.com.

Nu leg ik de laatste hand aan het herschrijven van deel twee ‘De perfecte locatie’, ook weer in samenwerking met Manja. Ze heeft me helemaal gerustgesteld, dat ik niet moet schrikken van alle streepjes, kruisjes en verwijzingen, omdat het verhaal verder goed is. Ik heb nu wat meer zelfvertrouwen en ga er vanuit dat het goed komt met dit boek.

Verder is er dan ook mijn bedrijf, Dichter bij taal. Ik ben druk bezig om daar een succes van te maken. De website wordt nog een keer flink onder handen genomen en hopelijk kan ik binnenkort (iets meer) leerlingen verwelkomen.

 

Leren Leren, voor iedereen :)

Leren Leren, voor iedereen

 

 

 

Vooruitblikken

Nostalgie is niet echt aan mij besteed. Aan mijn middelbare schooltijd heb ik gelukkig geen (of geen gelukkige) herinneringen en nog daarvoor had ik de stille hoop dat als ik kon lezen, ik niet naar school hoefde. Mijn persoonlijke geschiedenis induiken is gedoemd te mislukken omdat ik nog steeds veel meer geïnteresseerd ben in mijn toekomst. Dat varieert van: “Wat eten we vanavond?” tot: “Zullen we later verhuizen naar Spanje en daar in het zonnetje oud worden?”

Dat brengt me dan toch tot een mini-terugblikje, want één van de redenen waarom ik mijn baan opgezegd heb is namelijk dat mijn locatieleider een jong en dynamisch team om zich heen wilde vormen. Hij gaf me heel duidelijk het gevoel dat ik Over Uiterste Datum (OUD) was. Dan krijg je weer het verhaal van feiten en meningen en feit is dat ik in 1958 geboren ben, voor heel veel mensen is dat heel lang geleden en anderen mensen zullen zeggen: “Dan ben je nog lang niet zo oud als ik.”  De waarheid is dat we tegenwoordig tot ongeveer 67 jaar door moeten werken, ik heb dus nog zo’n tien jaar te gaan. Die tien jaar wilde ik niet ergens ‘slijten’ waar ik me niet welkom en niet gewaardeerd voelde en waar ik het gevoel had tegen een betonnen muur aan te lopen. Ik wilde me gewoon weer verheugen op de volgende dag, in plaats van het gevoel te hebben dat ik ‘daar’ weer naar toe moest.

En nu ben ik me steeds weer aan het verheugen op de volgende stap die ik ga zetten, de volgende cursus die ik ga doen en ik merk dat ik gewoon weer meer energie krijg. Ik heb ook zin om te beginnen, dus kom maar op met die leerlingen, basisschool-, maar ook VO- en MBO/HBO- studenten.  Meld je aan bij mij, Dichter bij taal en ik help je om te leren leren.

Voorpret is toch altijd leuk? Zo heb ik nu ook al zin in september, want we hebben ons weer aangemeld voor de marathon in Krems. Voor mij is dat ideaal, ik vind wandelen met doel veel leuker dan wandelen omdat het goed voor me is. We koppelen er meteen een paar daagjes vakantie aan en we gaan een aantal wijnboeren bezoeken om wijn uit te zoeken voor het aanstaande wijnbedrijf van Jongste Dochter.

Mijn mysterydeken blijft wat lastiger. Vandaag had ik een heel slecht bolletje, in dit vierkant kwam ik twee keer een draadbreuk tegen. Ik vind één al één te veel, dus ik heb heel erg zitten twijfelen. Gelukkig zag ik de eerste aankomen en die kan ik straks vrijwel onzichtbaar wegwerken, maar de andere heb ik gewoon laten zitten. Dat is vooral om af te leren om veel te kritisch te zijn op mijn eigen werk. Want ik weet zeker dat als ik het uithaal, ik het teruggooi in de mand en dan blijft het weer heel lang liggen. Dat zou jammer zijn, want ik heb net de vaart er weer in.

#2

#2

Hoe zit het met jouw toekomstplannen?