Goed geregeld?

Het antwoord op de moeilijke vraag van mijn vorige post is: NEE.

Een docent Nederlands (tweedegraads in dit geval) mag in Nederland (Enschede in dit geval) geen Nederlands geven aan ‘anderstaligen’. Anderstaligen is (in dit geval) trouwens een ander woord voor buitenlanders, allochtonen, vluchtelingen, maar dat is even niet aan de orde.

Hier even het bewijs dat ik geen Nederlandse les mag geven:

” _Nee, dit is geen NT2-diploma of -certificering. Deze mevrouw heeft
> de lerarenopleiding Nederlands gedaan. Daarmee mag ze Nederlandse les
> geven aan Nederlandse kinderen op de middelbare school en dan ook nog
> alleen de onderbouw (dat betekent tweedegraads). Ik heb dezelfde
> bevoegdheid als zij voor Duits. _
>
> _Maar ze geeft dus eigenlijk NT1 les en geen NT2 (Nederlands als
> vreemde taal). Dit lijkt me voor het keurmerk niet voldoende, het is
> immers geen NT2-opleiding… (Het is gewoon Nederlands en niet
> Nederlands voor anderstaligen. Je moet als je Nederlands aan
> anderstaligen wilt geven m.i. wel iets weten van vreemdetalenonderwijs
> en dat stuk mist zij nu net…)_ ”
>

Dan  even een paar puntjes die mij opvallen:

  • Een NT2-certificaat/diploma geeft geen lesbevoegdheid.
  • Een assessment voor eventuele certificering kost zo’n € 850,00
  •  Een les bevoegdheid houdt in dat je les mag geven aan jongens, meisjes, mannen, vrouwen, homo’s, hetero’s. moslims, christenen en ongelovigen. Er staat in de bevoegdheid niets over Nederlanders, buitenlanders of anderstaligen. Met mijn bevoegdheid mag ik alleen geen lesgeven in de klassen vier en hogen van havo/vwo, daar heb je een eerstegraads bevoegdheid voor nodig;
  • en deze link http://www.neerlandistiek.nl/2016/11/de-leraar-nederlands-en-zn-spagaat/

Ik heb een heleboel geschrapt in deze post, omdat ik niet boos en bitter over wil komen, want ik geloof echt wel dat dit allemaal met de juiste bedoelingen zal zijn, maar het kind met het badwater weggooien, wil ik toch wel even noemen.

Commentaar is altijd leuk!

yourstyle_karinbogaarts_kl_8951

 

Kennisquiz

Deze quiz bestaat uit slechts een vraag:

Mag een docent Nederlands in Nederland Nederlands geven aan buitenlanders?

Graag in de reactie aangeven ‘ja’  of  ‘nee’, maar als docent Nederlands hou ik natuurlijk van uitgebreide antwoorden met veel argumenten, dus als je denkt: ‘Ik ga eens uitbreid aan de gang.’ Leef je uit, ik ben heel benieuwd.

Natuurlijk krijg je binnenkort het goede antwoord.

yourstyle_karinbogaarts_kl_8951

 

Hebban

Op zoek naar een manier om mijn boeken aan de man/vrouw te brengen, stuitte ik op ‘Hebban’, een boekensite. Na zo’n dag of twee rustig rondkijken, heb ik me aangemeld en wat is het leuk! Wat veel boeken, wat veel informatie en vooral, kunnen er alsjeblieft wat meer uren in een dag? Want hoe hou ik nu nog tijd over om te schrijven, breien, bakken en lezen. Het huishouden heeft nu al vreselijk onder mijn andere activiteiten te lijden.
Maar goed, hier is mijn eerste bijdrage aan ‘Hebban’.
https://www.hebban.nl/main/blogs/lezen-en-schrijven

Daar zit je dan

Een bedrijf opstarten valt nog niet mee. Zelfs niet in deze tijd van sociale media, waarmee je toch heel wat mensen tegelijkertijd kunt bereiken. Het is altijd maar de vraag of de mensen die reageren ook zijn we ze zijn en doen wat ze beloven te doen.

Ik had op Facebook een evenement aangemaakt, een “Brugklasdag”, een leerzame dag voor maximaal zes aanstaande brugklassers waarin zij de nodige handvatten voor het komende jaar aangereikt zouden krijgen. Natuurlijk had ik gehoopt dat de zes plaatsen snel gevuld zouden zijn, maar ja, naamsbekendheid ontbreekt nog.

Uiteindelijk had ik slechts één aanmelding, maar na een aantal keren proefdraaien met lieve kandidaten uit de familie- en vriendenkring, was ik wel toe aan een ‘echte’ cursusdag en omdat de cursist niet reageerde op een PB’tje, besloot ik dat ik gewoon van het goede in de mens uit moest gaan.

Ik regelde de ruimte bij Workspace4U, haalde de sleutels op en ik haalde verantwoorde tussendoortjes bij Ekoplaza. Bovendien zorgde ik voor de nodige werkbladen, een gevuld etui, kortom, ik was er helemaal klaar voor.

Vanmorgen was ik voor negen uur al bij het inspirerende gebouw van de Performance Factory, waar Workspace4U zich bevindt. Ik zorgde voor bewegwijzering, zette de waterglazen alvast klaar en wachtte.

Uiteindelijk heb ik de boel om 10.10 uur maar weer ingepakt, want veertig minuten te laat zijn, daar trap ik zelfs niet in.

Dat lijkt misschien zielig en sneu voor mij, maar ik ben toch blij met deze dag, want ik heb veel geleerd. Ik heb geleerd dat ik echt helemaal klaar ben voor deze stap. Ik heb zin om te beginnen. Ik vind de Performace Factory een inspirerende en uitdagende omgeving om te kunnen werken en ik hoop binnenkort daar met een groep leerlingen aan de slag te kunnen!

IMG_4119

Vooruitblikken

Nostalgie is niet echt aan mij besteed. Aan mijn middelbare schooltijd heb ik gelukkig geen (of geen gelukkige) herinneringen en nog daarvoor had ik de stille hoop dat als ik kon lezen, ik niet naar school hoefde. Mijn persoonlijke geschiedenis induiken is gedoemd te mislukken omdat ik nog steeds veel meer geïnteresseerd ben in mijn toekomst. Dat varieert van: “Wat eten we vanavond?” tot: “Zullen we later verhuizen naar Spanje en daar in het zonnetje oud worden?”

Dat brengt me dan toch tot een mini-terugblikje, want één van de redenen waarom ik mijn baan opgezegd heb is namelijk dat mijn locatieleider een jong en dynamisch team om zich heen wilde vormen. Hij gaf me heel duidelijk het gevoel dat ik Over Uiterste Datum (OUD) was. Dan krijg je weer het verhaal van feiten en meningen en feit is dat ik in 1958 geboren ben, voor heel veel mensen is dat heel lang geleden en anderen mensen zullen zeggen: “Dan ben je nog lang niet zo oud als ik.”  De waarheid is dat we tegenwoordig tot ongeveer 67 jaar door moeten werken, ik heb dus nog zo’n tien jaar te gaan. Die tien jaar wilde ik niet ergens ‘slijten’ waar ik me niet welkom en niet gewaardeerd voelde en waar ik het gevoel had tegen een betonnen muur aan te lopen. Ik wilde me gewoon weer verheugen op de volgende dag, in plaats van het gevoel te hebben dat ik ‘daar’ weer naar toe moest.

En nu ben ik me steeds weer aan het verheugen op de volgende stap die ik ga zetten, de volgende cursus die ik ga doen en ik merk dat ik gewoon weer meer energie krijg. Ik heb ook zin om te beginnen, dus kom maar op met die leerlingen, basisschool-, maar ook VO- en MBO/HBO- studenten.  Meld je aan bij mij, Dichter bij taal en ik help je om te leren leren.

Voorpret is toch altijd leuk? Zo heb ik nu ook al zin in september, want we hebben ons weer aangemeld voor de marathon in Krems. Voor mij is dat ideaal, ik vind wandelen met doel veel leuker dan wandelen omdat het goed voor me is. We koppelen er meteen een paar daagjes vakantie aan en we gaan een aantal wijnboeren bezoeken om wijn uit te zoeken voor het aanstaande wijnbedrijf van Jongste Dochter.

Mijn mysterydeken blijft wat lastiger. Vandaag had ik een heel slecht bolletje, in dit vierkant kwam ik twee keer een draadbreuk tegen. Ik vind één al één te veel, dus ik heb heel erg zitten twijfelen. Gelukkig zag ik de eerste aankomen en die kan ik straks vrijwel onzichtbaar wegwerken, maar de andere heb ik gewoon laten zitten. Dat is vooral om af te leren om veel te kritisch te zijn op mijn eigen werk. Want ik weet zeker dat als ik het uithaal, ik het teruggooi in de mand en dan blijft het weer heel lang liggen. Dat zou jammer zijn, want ik heb net de vaart er weer in.

#2

#2

Hoe zit het met jouw toekomstplannen?

 

Lekker bezig

De laatste tijd ben ik lekker bezig, maar (nog) niet echt met het bloggen, daar gaat verandering in komen, want ik mis het toch wel.

Ik ben vooral druk met dingen die een beetje nieuw zijn, op school ben ik nu het dyslexie aanspreekpunt, dat betekende in het begin vooral heel veel administratief werk en hopelijk binnenkort meer contact met de desbetreffende leerlingen. Natuurlijk horen bij de functie de nodige vergaderingen en met een collega van een andere vestiging breng ik binnenkort een bezoek aan een soort ‘dyslexie-beurs’. Kortom veel nieuwe, leerzame dingen en ik ben heel benieuwd hoe het allemaal gaat lopen.

Verder ben ik eind vorig jaar begonnen met het lesgeven aan volwassenen en ik ben erg blij dat ik dit jaar weer een paar groepen mag begeleiden, want ik vind het erg leuk om te doen. Uit eigen ervaring weet ik dat het best lastig is om naast je baan, gezin en andere bezigheden ook nog te moeten studeren, want voor deze cursisten is het echt moeten.

En toen kwam daar plotseling ook nog de Breiclub.nl bij. Voor mij was het eerst gewoon een Facebook pagina, waar ik heel blij mee was en tegenwoordig hoor ik bij het team van Breiclub.nl, net alsof het zo moest zijn. De Breiclub zocht iemand die iets voor de pagina kon betekenen en zo hebben we elkaar gevonden. Ik probeer nu dagelijks iets breigerelateerd te plaatsen en dat lukt volgens mij wel aardig 🙂

Nu is de Breiclub bezig om iets heel gezelligs te organiseren in februari 2016 en om daar invulling aan te geven, was er afgelopen zaterdag een brainstormsessie van een aantal leden van het team. Het was heel verrassend om ook de mensen te zien die bij de namen en de gezichten horen, het was vooral fijn om te zien dat breien en haken tegenwoordig toch ook iets is voor jonge mensen, want ik denk dat ik toch wel tot de oudsten van de groep hoorde, verder waren er leuke, creatieve jonge vrouwen met heel interessante plannen. Heel prettig dat ik deel uit mag maken van dit team.

Voor school ben ik nog lekker bezig geweest met twee lesplannen voor Nederlands om in te zetten tijdens de Anti-Pest-Week. Uiteindelijk hebben we gekozen voor het plan dat ik had gemaakt bij het boek “Ik zwijg”  van Frank Geleyn. Lekker voorlezen, zelf lezen en natuurlijk uitdagende vragen beantwoorden, het was spannend om te doen, natuurlijk ook spannend hoe mijn collega’s het zouden vinden, maar volgens mij is alles goed gegaan. Het was weer een mooi project op school.

Ik heb eigenlijk alleen niet echt tijd gehad voor deel drie uit de serie Mert en Ellen, maar daar gaat nu verandering in komen, want de herfst sluipt naderbij en dat betekent voor mij meestal meer schrijftijd.

Vakantiefoto: tuininspiratie

Vakantiefoto: tuininspiratie

Streng gelovig

Als wij naar het United Kingdom gaan, worden we altijd lid van de National Trust, omdat we het leuk vinden om huizen, kastelen en tuinen te bezoeken en de NT beheert veel prachtige exemplaren. Als je lid bent, mag je gratis parkeren en mag je zonder te betalen de huizen, tuinen en kastelen in. Na zo’n twee bezoeken heb je over het algemeen de kosten er al uit. Je krijgt bovendien nog een paar keer per jaar een blad toegestuurd en daar staat ook veel interessante informatie in, dus het gaat in Casa Breien nooit ongelezen de papierbak in.

Ook deze vakantie hebben we al druk gebruik gemaakt van onze ledenpasjes, zo zijn we naar het Tudor Merchants House in Tenby geweest, heel leuk en leerzaam. Wij waren overigens niet de enige bezoekers, er was ook een Engelse (Londense) familie: man, vrouw, zoontje en dochtertje. Deze familie was daar ook gezellig aan het rondscharrelen en het zoontje (ongeveer een jaar of  8/9) vertelde de baliemedewerkster dat hij op school iets had geleerd over de Tudortijd. Hij was hevig geïnteresseerd in alles en zat overal aan en keek overal in, dat mocht, want het was een ‘hands-on-house’. Naast de geplastificeerde uitlegkaart waren er overal nog bladen neergelegd met extra informatie en de dames van de NT (2 stuks) waren niet te beroerd om je bij te praten. Het manneke had voldoende te doen en van een van de dames kreeg hij een eigen geplastificeerd exemplaar om zelf te houden en mee naar huis te nemen.

Het meisje (hooguit 6) keek inmiddels al verlangend naar de uitgang, want ze was al diverse keren vermanend toegesproken, teruggeroepen en afgeremd.

Toch had ik me niet echt verdiept in het gezin, omdat ik zelf druk bezig was met het bekijken en betasten van de dingen in het huis, maar eenmaal weer beneden bij de het meisje van de balie trof de moeder mij met een mokerslag.

“I strongly believe in an educational holiday.”

Eigenlijk viel ze op dat moment precies in een gesprek dat ik met het baliemeisje aan het voeren was over haar moeder die schapen hield, zelf spon en de wol verfde, maar dat doet niet terzake. Moeder overhandigde de geplastificeerde kaarten en antwoordde met deze opmerking op de vraag of ze van het bezoekje genoten had.

Ik kreeg spontaan een allergische reactie, want van zoiets krijg ik jeuk en automatisch nam is ze alle vier even op:

Moeder: zo’n stellige vrouw, zo iemand die op het schoolplein het voortouw neemt en op ouderavonden alles beter weet dan de leerkracht zelf en die je eigenlijk maar niet moet tegenspreken.

Vader: onder de plak bij moeder, spreekt allang niet meer tegen en is helemaal blij als hij iets zit te studeren, zoals sterrenkunde of het railwegennetwerk, maar niet de uitslagen van het rugby.

Zoon: leuk kereltje met een brilletje, zo een die altijd net iets meer wil weten, maar die met gym nooit gekozen wordt, zo’n heerlijk studiebolletje.

Dochter: jonge onderzoekster die overal  aan, in en op wil zitten en daarna nog energie over heeft om een minimarathon te lopen, zo’n lekker stoer kind dat in bomen klimt en door het leven huppelt.

Ik hoop dat ze na het bezoek aan het Tudor Merchants House meteen door naar het strand zijn gegaan en dat dochterlief daar lekker heeft gerend en dat ze daarna een mooi kasteel heeft gebouwd, zodat haar broertje kon zeggen dat het precies een Normandisch kasteel was, zodat ze allemaal een leuke, leerzame dag hebben gehad.

Maar ik heb zo mijn twijfels.

IMG_3633

Rupsje

We zijn op vakantie met die stapel boeken en films en het eerste dat we hebben gedaan, is natuurlijk de eerste de beste boekenwinkel binnengaan en er bepakt en bezakt weer uitgaan. Ik weet ook niet wat dat is, maar boekenwinkels en breiwinkels hebben een bar slechte invloed op mij. Kleding- en schoenenwinkels weersta ik met het grootste gemak, maar boekenwinkels…..

Aan de andere kant hebben we dankzij deze aankopen al heerlijk gegeten, zoals een bloemkool-met-kaas-ovenschotel uit de “Eat well” special collection van Good Food en de gebakken spinazie-en-doppertjes-frittata uit de “Delicious” die ook nog op het menu van deze week staat, net zoals “Escalivada” uit de Jamie. Ja, het leven is heerlijk hier.

De teller staat op drie kookbladen, een breiblad, wandelroutes en twee leesboeken. Het leesboek waar ik meteen tegen aanliep was “The Miniaturist”  van Jessie Burton. Ik weet niet of het al in het Nederlands verkrijgbaar is, maar als je van Engelse boeken houdt, dan meteen naar de Bieb, naar de Boekenwinkel of naar BOL.com, want dit boek is echt een aanrader.

Het gaat over een 18-jarig meisje dat wordt uitgehuwelijkt aan een oudere man, een handelaar van de VOC. Zij gaat naar zijn woning waar ze wordt opgewacht door zijn zuster. Al snel is ze er achter dat het een beetje vreemd huishouden is, waar de zus de scepter zwaait. Hij raakt haar met geen vinger aan en is veel weg, hij geeft haar een poppenhuis, een replica van het huis en zij schrijft iemand aan om miniaturen te maken om het huis te vullen en dan is het net of die miniaturist haar kent en haar wil waarschuwen.

De gebeurtenissen volgen elkaar in een rap tempo op en binnen een kwartaal is haar leven compleet overhoop gegooid.

Het is mooi om te lezen hoe goed Jessie Burton het Amsterdam van toen heeft weergegeven, met oog voor detail en kennis van de geschiedenis.

In de boekenwinkel heeft dit Rupsje-nooit-genoeg ook nog neon kleurpotloden gekocht en een verjaardagkaart voor haar moeder gekocht. Trouwens, het boek had een actiecode: tweede boek voor de halve prijs, Rene heeft daarom het boek van Boris Johnson “The Churchill Factor”  aangeschaft.

Vandaag gaat in de rugzak het boek van Ilja Gort mee. Daarover binnenkort vast meer.

Het is hier fantastisch.

Het is hier fantastisch.